Ok

En poursuivant votre navigation sur ce site, vous acceptez l'utilisation de cookies. Ces derniers assurent le bon fonctionnement de nos services. En savoir plus.

« Adoption Registry Connect | Page d'accueil | Les échecs de l'adoption. Le paradoxe de l'adoption plénière. »

15/09/2008

Êtes-vous préoccupées par le sort des enfants entassés dans les orphelinats?

FabriqueeCoree.jpg

 

Des nouvelles (comme celle parue dans le Journal de Montréal) qui annoncent que le nombre d'adoptions internationales est en baisse dans un pays, ne font pas plaisir aux adoptants, surtout aux personnes qui espèrent devenir parent en adoptant un bébé d'une famille souvent pauvre vivant dans un autre pays. Ces personnes, souvent infertiles, prétendent être préoccupées par le sort réservé aux enfants entassés dans des orphelinats. Certaines à qui on a déjà attribué un enfant, disent même "j'attends MON enfant" depuis plus de X mois.

 

Quant à moi, ce genre de nouvelles, me fait plaisir:

Il y a moins d'enfants offerts en adoption parce que les pays d'origine sont de plus en plus en mesure de contrôler les naissances. (Journal de Montréal)

Au lieu de vous plaindre et de vous lamenter hypocritement sur le sort d'enfants entassés dans des orphelinats, occupez-vous donc de VOS enfants entassés dans des centres de jeunesse de VOTRE pays.

 

Si vous êtes sincèrement préoccupés par le sort des orphelins des pays pauvres, alors parrainez des familles de ces pays. Le prix d'une seule adoption pour "sauver" un enfant pourrait préserver plusieurs familles dans ces pays pauvres. Le prix que vous payez pour acheter (ou "sauver") un enfant d'un orphelinat alimente des trafics d'enfants. Votre désir de devenir parent à tout prix, déguisé sous un désir noble de personne préoccupée par le sort des enfants entassés dans des orphelinats, alimente le trafic d'enfants et les abandons d'enfants.

 

Il en coûte 20$ par mois pour aider un enfant dans une famille d'accueil en Éthiopie. Plus souvent qu'autrement, la famille d'accueil est une parenté de l'enfant. Un parent américain adoptant un enfant par l'agence Better Future Adoptione dépensera entre 14170 $ et 18170 $ en frais et en voyage, selon le site Web. (Adopting Ethiopian Orphans May Not be The Best Solution)

Pendant que vous vous plaignez du temps d'attente pour avoir "votre" enfant des pays "pauvres", il y a des couples infertiles qui ont de la difficulté à adopter un enfant dans leur propre pays. Ces couples pourraient élever ces enfants dans leur pays de naissance, dans leur culture et leur langue (au lieu qu'ils se fassent assimiler dans la culture des adoptants) mais ils doivent attendre aussi longtemps ou parfois même plus longtemps que vous les adoptants des pays de l'ouest, parce que vous possédez le pouvoir de l'argent.
J'ai aussi entendu un témoignage personnel d'une dame coréenne qui voulait adopter un enfant mais on lui a "fortement suggéré" de ne pas le faire parce que, selon l'agence d'adoption, c'était mieux d'envoyer les enfants à l'étranger. La Corée commence tout juste à encourager les adoptions nationales par rapport aux adoptions internationales en grande partie grâce aux pressions des adultes adoptés, des mères biologiques et de plusieurs activistes. (Korean adoptees from abroad and birth mothers protest overseas adoption, Dr Richard Boas speaks on Unwed Koran Moms, Adoptees urge S. Korean government to into truth of overseas adoption)

 

Comment ces agences d'adoption pouvaient-elles envoyer leurs enfants à l'étranger alors même que les directives du gouvernement exigeaient une préférence pour l'adoption nationale? Pourquoi l'adoption est-elle un processus laborieux pour un couple indien ordinaire alors que pour les étrangers c'est juste une étiquette de prix? (India- Surrogacy, Adoption and Cyber Crime)
L'afflux de demandes étrangères pour adopter des enfants chinois est, dans bien des cas, ce qui rend plus difficile pour les couples chinois qui ne peuvent pas avoir d'enfant à adopter des orphelinats d'ici. À l'orphelinat de Changde, le gardien a dit que des familles étrangères dépensent généralement cinq à dix fois plus sur les adoptions que des familles chinoises, qui rendent souvent des familles étrangères plus attrayantes. Cela conduit à un long temps d'attente pour les couples chinois (China's Lost Children)
Les frais de commission pour une adoption nationale est d'environ 2190$US mais les frais de commission pour une adoption internationale est de 9600$US (Baby Exporting Nation: The Two Faces of Inter-Country Adoption)

L'adoption internationale "sauve" un enfant pour en créer des milliers d'autres. Au lieu d'encourager les abandons d'enfants, on devrait aider les pays exportateurs d'enfants à garder leurs enfants dans leurs pays. La Roumanie qui a eu le courage de fermer l'adoption internationale malgré les oppositions des lobbyistes des pays de l'ouest a vu le nombre d'abandons d'enfants diminuer (Romania - For exports only)

 

Contrairement à la croyance populaire, la situation d'abandon de la Roumanie s'est beaucoup améliorée depuis que l'interdiction sur l'adoption internationale a été instituée. Au début de 2005, l'UNICEF a publié un sombre rapport disant que la situation d'abandon n'avait pas changé par rapport à 10, 20 ou 30 ans, un rapport qui était fondé sur les chiffres compilés dans une période où le moratoire sur l'adoption internationale venait d'être institué.
Ce rapport est coincé dans l'esprit des gens et le lobby pour rouvrir les adoptions en provenance de la Roumanie veut volontiers maintenir cette image afin de pouvoir dire que l'interdiction de l'adoption internationale en Roumanie a été une catastrophe pour les enfants dans ce pays.
Ce qui n'a pas atteint l'actualité sont les derniers chiffres sur l'abandon d'enfants, celui qui montre que l'abandon dans les centres de maternité (la forme la plus courante d'abandon d'enfants) a diminué, passant de 5130 cas en 2003 à 1710 en 2007.( The Romanian battlefield for children)

Des milliers de mères sont contraintes d'abandonner leurs enfants, des milliers d'enfants se font kidnappés (mon blog entier contient plusieurs dizaines d'exemples et pourtant je n'ai même pas rapporté le quart de ce que j'ai lu) parce que nombreux sont les gens avec le désir de devenir papa et maman ou avec le désir de "sauver" un enfant beau et mignon, sans défaut important.

 

Vous pointez du doigt les trafiqueurs d'enfants qui "diminuent" la chance pour un "vrai" orphelin d'être adopté (mais je suis certaine que vous savez que de vrais orphelins, il n'en existe pratiquement pas.) Moi, je pointe du doigt les adoptants. Vous les adoptants, êtes les premières responsables; votre demande crée l'offre, votre demande crée le trafic d'enfants.

 

L'adoption internationale n'est rien de plus qu'un business cherchant à combler le désir des gens qui veulent devenir parents à tout prix, alors ne me parlez pas de "donner une famille à un enfant". Dites plutôt que vous voulez donnez un enfant à des couples désireux de devenir parents et que vous voulez absolument posséder un enfant à vous et dans l'incapacité d'en posséder un, vous vous tournez vers les enfants des parents pauvres.

 

Aucun parent ne devrait être forcé d'abandonner un enfant à cause de la pauvreté. Pendant que vous vous réjouissez d'avoir un enfant, l'enfant de quelqu'un d'autre, ce "quelqu'un d'autre" appelé "parent biologique" souffre chaque jour pour l'enfant perdu, souvent à cause de la pauvreté. Le mois de novembre, appelé mois de l'adoption, est pour vous un mois de réjouissance.

 

Vous connaissez ma position: je suis contre l'adoption internationale. Je suis également une adoptée adulte: j'ai été adoptée (ou plutôt achetée) par un couple de Québécois. Ma position et mon opinion sur l'adoption internationale ne dépendent de mes expériences en tant qu'adoptée transraciale/internationale: je n'ai pas toujours eu cette position concernant l'adoption internationale. Ce n'est que depuis que j'ai commencé à étudier les problèmes de l'adoption que j'ai pris cette position. Je suis également une femme infertile qui a pensé adopter l'enfant d'un autre pays. Je souffre de ne pas être une mère, je souffre de ne pas avoir de famille et de ne pas connaître de liens biologiques mais pourquoi me plaindrais-je alors que des millions de femmes se font enlever leurs enfant à cause de la pauvreté au détriment des adoptants? Pourquoi devrais-je avoir le "droit" d'adopter un enfant au détriment d'une femme pauvre qui choisirait de garder l'enfant si elle en avait les moyens? Ma décision seule de ne pas adopter ne contribuera certainement pas à préserver une famille mais je ne veux pas faire partie des personnes qui contribuent à déchirer des familles naturelles.

Commentaires

Pleegzorg in plaats van adoptie

Kinderen zijn een geschenk, geen bezit. Niet van ouders, niet van pleegouders en niet van adoptieouders. Kinderen opvoeden betekent hen zo goed mogelijk begeleiden op hun eigen pad.

Artikel Petra Maartense voor Perpectief

Hoeveel kinderen in Nederland hebben dringend behoefte aan een liefdevolle nieuwe gezinsomgeving om veilig op te groeien en zich te kunnen ontwikkelen? Hoeveel adoptieouders wachten met smart al jaren op een kindje uit een ver buitenland om te koesteren en hebben daar ook nog eens een heel kapitaal voor over?
Het zou getuigen van lef en creativiteit om deze feiten en omstandigheden te combineren en wereldwijd te komen tot nieuw beleid: pleegzorg in plaats van adoptie. Aan alle kanten biedt het voordelen voor kinderen. Dat vergt een mentaliteitsomslag. Zijn we echt bereid te denken in het belang van het kind, waar ook ter wereld?

Kind en gezin
Ieder kind heeft recht op een veilig en liefdevol gezin. Dat hebben wij wereldwijd afgesproken in het Internationale Verdrag voor de Rechten van het Kind. Er moeten gegronde redenen zijn om een kind uit huis te plaatsen, zoals mishandeling, verwaarlozing of misbruik. In Nederland proberen de hulpverleners eerst al het mogelijke te doen om een uithuisplaatsing te voorkomen. Om die reden wordt er wel eens langer gewacht of getwijfeld dan goed is voor een kind. Terwijl wij het er in het algemeen wel over eens zijn dat een kind zich niet goed kan ontwikkelingen als de omgeving te onveilig is, krijgen ouders vaak eerst de kans om zichzelf als opvoeder te verbeteren. Voor die kinderen, die echt niet langer thuis kunnen wonen, is de beste optie een pleeggezin. Meestal is er dan al heel wat beschadigd in het vertrouwen en zelfvertrouwen van het kind, met hechtingsproblemen of destructief gedrag als gevolg. Een warm nest, liefde, begrip en tijd kan de wonden nog wel eens helen of verzachten. Maar lang niet altijd is alles te herstellen. Daarom pleiten critici van het Nederlandse jeugdbeleid er regelmatig voor om eerder in te grijpen.

Adoptief gedrag
Hoe schrijnend is het, als er voor deze kinderen na zo’n moeilijke beslissing voor uithuisplaatsing geen pleeggezin beschikbaar is? Alle pleegzorgcampagnes ten spijt, blijft er een groot tekort aan pleeggezinnen. Als het altijd zou lukken om eerder (of moet je zeggen: ‘op tijd’) in te grijpen, als dat nodig is, zijn er ook meer pleeggezinnen nodig. Huizen en harten met ruimte. In de selectieprocedure voor pleegouders wordt echter streng geselecteerd, want in de pleegzorg is men huiverig, zo niet allergisch voor ‘adoptief gedrag’ van pleegouders.
Het wordt pleegouders in spé bijna verboden zich te gaan hechten aan een kind. Terwijl juist deze kinderen een overmaat aan liefde en betrokkenheid nodig hebben om er weer bovenop te komen. Met zogenaamd ‘adoptief gedrag’ hoeft niks mis te zijn, zolang deze verzorgende en liefhebbende nieuwe opvoeders maar beseffen, dat het kind hun eigendom niet is en dat ze altijd te maken hebben met een kind met een eigen geschiedenis, inclusief biologische ouders. In feite geldt voor elke ouder – biologisch, pleeg- of adoptie – dat een kind beschouwd moet worden als een individu en niet als eigendom. Je mag het kind begeleiden en opvoeden, liefde geven, z’n eigen weg laten gaan, ruimte geven zichzelf te ontwikkelen en je zal het hoe dan ook los moeten laten. Er zijn heel wat ouders, die dat niet zo kunnen zien, met alle ellende van dien.

Weeshuizen
Het gekke is dat we alle normen, die we in Nederland hanteren, voordat we tot uithuisplaatsing overgaan, niet hanteren voor adoptiekinderen. Zou het voor al die kinderen in India, Congo, de Philipijnen, Roemenië of waar ook ter wereld ook niet beter zijn om eerst eens te kijken welke hulp er ter plekke mogelijk is?
Met enige ondersteuning zouden adoptiekinderen misschien wel gewoon bij hun eigen ouders kunnen blijven wonen of pleegzorg in de omgeving kunnen krijgen, al dan niet permanent. Kinderen in weeshuizen zijn lang niet altijd weeskinderen en adoptie blijkt ook niet altijd te leiden tot een vermindering van het aantal kinderen in weeshuizen.
Steeds vaker horen we de excessen van illegale handel in kinderen. Maar ook in de legale adoptie gaat veel geld om. Goedkopere en voor het kind wenselijker oplossingen dichtbij huis of thuis worden niet gestimuleerd, zolang er zoveel vraag is naar adoptiekinderen en zolang adoptie lucratief is.

Luxe
Het is een misverstand dat ouders altijd afstand doen van hun kinderen, omdat ze er niet voor willen zorgen. Uit nood en bij gebrek aan andere oplossingen brengen zij hun kinderen weliswaar naar een weeshuis ter adoptie. Vaak in de hoop dat hun kind een beter leven krijgt dan zij het kunnen bieden. Soms wordt er zelfs grote druk op hen uitgeoefend, zo blijkt bijvoorbeeld uit recent onderzoek onder moeders in India, die hun kind hebben afgestaan.
Maar hebben de meeste ouders en kinderen niet vroeg of laat behoefte om elkaar weer te zien? Leven ze niet vaak met die pijn in hun hart? Hoeveel moeite het kost om elkaar weer te vinden, kunnen we zien in allerlei tranentrekkende tv-programma’s.
Kinderen opgegroeid in de Nederlandse weelde komen doorgaans op bezoek bij hun arme familie. Je kunt dan zeggen: fijn dat die kinderen hier wel in luxe zijn opgegroeid. Maar je kunt ook zeggen: zou het niet beter zijn geweest de omstandigheden in het land zelf te verbeteren? Met adoptie los je het probleem niet op.

Identiteit
Er gaan steeds meer stemmen op om kinderen ook in het geval van adoptie contact te laten behouden met hun biologische ouders. “Steeds vaker zijn adoptieouders zich ook bewust van het belang daarvan en doen zij daar moeite voor. Ook Wereldkinderen onderschrijft dit uitgangspunt, omdat elk kind dient te weten wie het is en waar het vandaan komt”, benadrukt Ina Hut van Wereldkinderen. Waarom ook niet? Waarom de achtergrond en identiteit van kinderen verloochenen? Vaak kampen adoptiekinderen in hun puberteit met identiteitsproblemen en identiteitsvragen over hun achtergrond. Waarom niet opgroeien in je eigen omgeving? Waarom niet de problemen ter plekke oplossen?
Een tekenend voorbeeld is ooit geschetst door Bep van Sloten, momenteel coördinator van het Better Care Network Nederland, voorheen werkzaam bij het IFCO, de internationale pleegzorgorganisatie. In veel rijke landen, waaronder Korea en Japan is het not-done om als alleenstaande ouder een kind op te voeden en dus word je door je omgeving min of meer gedwongen om je kind af te leveren bij een weeshuis, ter adoptie. Omdat de vraag naar adoptiekinderen groot genoeg is, blijft deze situatie zo, zolang er geen ander beleid gevoerd wordt, gericht op mentaliteitsverandering, pleegzorg of opvoedingsondersteuning.

Daar wordt op internationaal niveau hard aan gewerkt. Onlangs is in Nederland het Better Care Network gepresenteerd, die andere vormen van zorg nastreeft, beter aangepast aan de situatie en uitgaande van de beste oplossing voor het kind. Voor alle kinderen in de wereld is het te hopen dat de richtlijnen van het Better Care Network grond vinden in het nationale en internationale beleid en die kant zal het zeker opgaan. Dan blijven er nog minder kinderen ‘over’ voor alle wachtende adoptieouders in spé.
Ongewild kinderloze paren hebben het er vaak voor over om € 10.000 tot € 30.000 te betalen voor een kindje. Met al het geld dat nu omgaat in de adoptiewereld kunnen heel wat goede (pleeg-)zorgprojecten opgezet worden in al die landen waar adoptiekinderen vandaan komen. Natuurlijk is de pijn van deze kinderloosheid te begrijpen, maar mag dat het uitgangspunt zijn om kinderen zo ver van huis te plaatsen? Natuurlijk hebben adoptieouders ook nobele redenen en gaan ze ervan uit dat ze de wereld mooier maken door een of meer kansloze kinderen liefdevol op te nemen in hun gezin. Maar waarom nemen zij geen pleegkind, dat dichterbij wacht op een warm nest? Adoptiedeskundige Anneke Vinke: “Wat wel duidelijk is, is dat de adoptiewens na een kinderwens ontstaat en veelal ook na ingrijpende medische behandelingen. Waar opvoeding centraal zou moeten staan zowel bij pleegzorg als adoptie, zie je nu dat de kinderwens centraler staat. Het juridisch hebben van een kind voert de boventoon. En dat is jammer, omdat daarmee pleegzorg op voorhand lijkt afgeserveerd”.

Kiezen voor pleegzorg
Bep van Sloten vindt het onbegrijpelijk, dat nooit onderzocht is waarom adoptieouders niet kiezen voor pleegzorg. Zij heeft dat ook voorgelegd aan de commissie Kalsbeek, die op 29 mei haar beleidsadvies inzake pleegzorg en adoptie heeft aangeboden aan de Minister van Justitie. “Omdat adoptieouders al bij voorbaat aangeven op te zien tegen afscheid nemen, vallen ze af bij de selectie voor pleegouders. Ik zou wel eens willen weten of bij goede voorlichting en begeleiding dit niet op een andere manier aan de orde gesteld zou kunnen worden. Zeker nu er een tekort is aan opvangadressen voor de jongste kinderen en het aantal langdurige pleegzorgplaatsingen stijgt.”
Wellicht verwachten adoptieouders bij pleegkinderen moeilijker gedrag en willen ze geen bemoeienis van instanties of betrokkenheid van eigen ouders. Toch hebben ook adoptieouders vaak begeleiding nodig.

Ook adoptie is leren los te laten
Anneke Vinke is als adoptiedeskundige tevens een van die begeleiders. Zij benadrukt hoe belangrijk het is voor opvoeders om los te laten in plaats van vast te houden: “Als begeleidende dienst is het naar mijn idee vooral belangrijk om mensen te coachen op het afscheid. Dat is moeilijk, maar wezenlijk. Hebben en houden moet eruit. Soms kan het zijn, dat je een kind los moet laten, dat het terug moet naar de biologische ouders. En dan kan het weer fout gaan. Als de pleegouders er dan voor een tweede keer kunnen zijn, is dat onvervangbaar. Ik denk dat de ondersteuning op dit punt vaak fors tekort schiet. We noemen het de bestaansonzekerheid van het (pleeg)kind, maar er speelt ook het onvermogen van de volwassenen om het kind ruimte te geven het pad te gaan dat het moet gaan en het onvermogen van de professionals om dit proces echt vanuit alle kanten tegelijk in de vingers te houden.

Worden wie je bent
‘Als opvoeder help je het kind te worden wat het is’, schreef Kees Boeke al in het begin twintigste eeuw. "En als je daar als ouder in welke juridische hoedanigheid dan ook aan mag en kan bijdragen, moet je daar je energie uit halen. Of met deskundige begeleiding leren daar energie uit te halen. Een grote klus, maar zeker haalbaar!” Anneke Vinke vindt het zelfs wenselijk dat ouderparen de verantwoordelijkheid voor het kind delen. Dat eist een mentaliteitsverandering van begeleiders en van opvoedouders. Volgens mij kan zowel pleegzorg als adoptie alleen maar werken, als er ruimte is voor twee ouderparen in hoofd en hart en, als het erop aankomt, ook in je huiskamer. Dat vraagt stevige begeleiding, coaching en zorg voor zowel pleegouders als adoptieouders.”

Internationale pleegzorg
Wereldkinderen is een van de organisaties die zich aangesloten heeft bij het Better Care Network en daarmee ook voorstander van oplossingen ‘op maat’ voor kinderen - waar ook ter wereld - die niet thuis kunnen wonen. Ina Hut, directeur Nederland van Wereldkinderen, is voorstander van onderzoek naar internationale pleegzorg in plaats van interlandelijke adoptie. “Als we ervan uitgaan, dat pleegzorg en adoptie beide maatregelen zijn ter bescherming van kinderen, zo zou het althans behoren te zijn, dan zou je deze twee vanuit eenzelfde context moeten bekijken. Wat ik belangrijk vind bij zowel pleegzorg als adoptie is permanentie. Een kind heeft het recht om liefdevol en veilig op te groeien in een gezin, zonder dat het zich hoeft af te vragen of het in dat gezin kan blijven. Pleegzorg en adoptie kunnen veel van elkaar leren. In de pleegzorg worden de rechten van de biologische ouders teveel geborgd ten nadele van het kind. Als je weet dat een kind wordt misbruikt, moet je het dan in het weekend wel terug laten gaan naar zijn biologische ouders? Ik vind van niet. Het belang van het kind dient voorop te staan.”

Het belang van het kind voorop
Uitgaande van dat belang vindt Ina Hut vindt dan ook dat bij adoptie op z'n minst de vraag gesteld moet worden of het wel wenselijk is om alle banden met de biologische familie definitief te verbreken. Zij benadrukt dat steeds meer adoptieouders genegen zijn om contact te zoeken met de biologische ouders. Ook zijn steeds meer adoptieouders bereid om een kind met ‘special need’ op te nemen, kinderen die extra aandacht en zorg nodig hebben.

De ogenschijnlijk grote verschillen tussen pleegzorg en adoptie lijken zeker overbrugd te kunnen worden als uitgegaan wordt van het belang van het kind. Vele nieuwe wegen liggen open als flexibel gekeken wordt naar de meest wenselijke oplossing voor elk kind. Als ouders, pleegouders en adoptieouders vanuit hun hart handelen, als we alle financiële belangen en emotionele behoeften opzij zouden kunnen zetten, zou er toch voor elk kind een goede oplossing mogelijk zijn. Laat Nederland voorop lopen en in het belang van alle kinderen een brug slaan door adoptieouders uit te nodigen pleegouder te worden! En tegelijkertijd de initiatieven voor zorg, begeleiding en pleegzorg in al die adoptielanden te ondersteunen om alle kinderen echt te bieden waar zij recht op hebben.

Écrit par : Dina | 25/09/2008